"बालपण...."

अजून वाटते कधीकधी की.. पुन्हा एकदा लहान व्हावे..
खोड्या काढून.. खाऊन रट्टा हळूच आईच्या कुशीत शिरावे..

बरसत येता टपटप पाऊस होड्या सोडत चिंब भिजावे..
पुन्हा नव्याने गोष्टी ऐकत आजीच्या पदरात निजावे..

पाहून दप्तर मित्राचे मी बाबांजवळी हट्ट करावा..
रुसून कोपर्‍यामध्ये बसूनी अबोल अट्टाहास धरावा..

भातुकलीच्या खेळामध्ये करुन जेवण व्हावे आई..
कधी तपासून जुन्या वह्यांना घेत हजेरी व्हावे बाई..

भावविश्व नाजूक निरागस दु:खाचा लवलेश नसावा..
गप्पा गोष्टी गाण्यांमधूनी स्वप्नांचा उन्मेष हसावा..

क्षण सारे ते निसटून गेले.. उरली केवळ एक आठवण,
तरीही उरतो प्रश्न अनामिक सरले कैसे माझे बालपण..

सवयीने मी आई आणिक बाबांना हा प्रश्न करावा..
पुन्हा लावूनी हात कपाळी त्यांनी माझा कान धरावा..

"यक्षप्रश्न हा अनुत्तरित जो उत्तर नाही कुणास अवगत..
जीवन अपुले ऋतूचक्रासम चालत राहते अखंड अविरत..

आयुष्यातील वसंत सरला.. बालपणातच.. समजून घ्यावे..
संस्कारांचा मोहोर जपण्या पुन्हा एकदा लहान व्हावे..
..........................................पुन्हा एकदा लहान व्हावे..!!!"