विस्कटलेल्या चित्रावरचे
विखुरलेले रंग
कुस्करलेल्या फ़ुलांमधला
घुसमटलेला गंध...
अंधारलेल्या वाटेवरची
गोंधळवणारी वळणे
संसाराचा दाह सोसून
चितेवरती जळणे...
सारं काही ओसाड
भग्न्न आणि भकास
रुक्ष वाळवंटात
एका निवडुंगाचा प्रवास...
तहान कोरडी त्याची
सवे तप्त उन्हाच्या ज्वाला
घेईल मोकळा श्वास कसा
काट्यांचे कुंपण त्याला...
काट्याने होती जखमा
काट्याने निघतो काटा
आयुष्याच्या वळणावर
काट्यांच्या पाऊलवाटा...
भरवसा कसा ठेवावा
जखमेने काट्यांवरती
जखमेतून विव्हळणार्या
अश्रूंच्या नात्यावरती...
जे मलाच ठाऊक नाही
ते तुला कसे सांगावे
उपभोगातून घडलेले
ते भोग कसे भोगावे...
जो प्रश्न निरुत्तर होता
तो सलतो आहे मनात
जो डाव मांडला होता
तो मोडून जाई क्षणात...
मग कशास जगणे आता
ते मरण अटळ येणार
स्वप्न्नील सुखाचा माझ्या
निष्पाप बळी घेणार...
पण रोज मरण भोगूनही
जग सारे जगते आहे
मृत्यूच आपला उघड्या
डोळ्यांनी बघते आहे...
तरीही जगण्याची आशा
मृत्यूचा केवळ भास
जगण्यास पुन्हा जन्मावे
घेऊन चिरंतन श्वास.......!!!!!
No comments:
Post a Comment