सिग्न्नलपाशी गाडी थांबली,की...कित्येक चिमुरडे हात.. त्यांच्या त्या केविलवाण्या नजरा..जीवाच्या आकांताने पुढे सरसावतात.
इतरांचं माहित नाही, पण.. मी स्वत्: मात्रं त्या कोवळ्या जीवांसाठी काहीच करु शकत नाही, हि सल सारखी टोचत राहते.
माझी हतबलता मी माझ्या काव्यात व्यक्तं करण्याचा प्रयत्न्नं केलाय!
"उपाशी...."
माझ्या अपेक्षा..
अपेक्षांचे ओझे..
ओझ्याखाली दबलेले..
दिवास्वप्न्नं माझे....
स्वप्न्नातला वारा..
वार्यातला श्वास..
श्वासातला स्पर्श..
स्पर्शातली आस..
कोवळासा जीव..
शरीर निर्जीव..
डोळ्यातून माझ्या..
पाझरते कीव..
त्या दोन हातांत..
दयेची याचना..
नजर हताश..
मनी विवंचना..
अनाथ एकटा..
लाचार पोरका..
आपुलासा वाटे..
तो जीव परका..
त्याच्या मुखी घास..
मी भरवावा..
भुकेचा वणवा..
त्याचा शमवावा..
हात माझा जावा..
माझ्या ताटापाशी..
पुन्हा तो हताश........
होते मी स्वत्: उपाशी...!!!!
No comments:
Post a Comment