पतंग

पतंग भिडला आभाळाला.. वेगाला ना पारावार..
तगमग माझी उडवायाची पंख तयाचे नाजूक फार..

बघून त्याला आठवला मज कठपुतळीचा खेळ जुना
घडवू जैसे तैसा घडतो निर्जीवतेचा मेळ पुन्हा..

दोरी त्याची माझ्या हाती ठरवू तितका रंगे खेळ
क्षणात सरते उत्कंठा जो सरणावरती संपे वेळ..

पेटून इर्षेला कापावे अंतर अवघे आकाशी
अडकून पडते अविचाराची दोरी अवघड बुंध्याशी

किती सारथी झालो आपण तरी अडखळे डाव उगा
अपुल्या नकळत अवचित तुटतो कचकन मांज्याचा धागा

वाटेवरचे मूक पाखरू विव्हळते घायाळ किती
मनी म्हणावे आयुष्याची दोरी नियतीच्या हाती..

अशी असावी झाली संकट संग्रामाची संक्रांती
पतंग आपण मांजा नियती घडो विचारांची क्रांती !!

चंद्रकोर..

सांग तुझ्या पाऊलखुणा इतक्या कशा खोल खोल..
पौर्णिमेचा चंद्र पुन्हा इतका कसा गोल गोल..

सरत जाते चंद्रकोर विरत जाते चांदरात.
उरत जातात चांदण्या मिळत जाते पायवाट..
 तुझं पाऊल माझं पाऊल.. पावलोपावली तोल मोल..
माझं प्रेम जास्तं.. की तुझं प्रेम अनमोल..
सांग तुझ्या पाऊलखुणा इतक्या कशा खोल खोल..
पौर्णिमेचा चंद्र पुन्हा इतका कसा गोल गोल..

आकाशातल्या चांदण्या.. मोजून कधी सरतात का..
भरती आणि अहोटीने लाटा कधी विरतात का..
माझ्या लेखी तुझं असणं.. तुझं हसणं.. तुझे बोल..
बाकी सारं नसल्याजोगं.. असून सुद्धा कवडीमोल..
सांग तुझ्या पाऊलखुणा इतक्या कशा खोल खोल..
पौर्णिमेचा चंद्र पुन्हा इतका कसा गोल गोल.. !!

"Chehra"

Log Chehre Se Insaan Parakhte Hai.. Par Dil Ke Jazbaat Koi Samzta Nahi..

Yeh Duniya Dikhaave Par Chalti Hai.. Yaha Saccha Kaun?
Koi Parkhta Nahi..

Koi Rang - Rup Se Naakhush Hai.. Koi Kimat Se.. Ehmiyat Se..

Chehre Pe Chadhaye Rang Yahaan… Behkaaye Gujri Niyatse..

Unchaai Kad Ki Dekhe Koi  Rota Hai Ghut Ghut Ke Yaha..

Aur Usi Chaah Se Khele Koi..Khudki Apni Sehte Se..

Ho Chhota Kad Par Badi Muraade.. Sacchi Jiski Kismat Hai..

Chuye Woh Ambar Ki Unchai..Khoon Pasina Mehnatse…

Tarakib Maayne Rakhti Hai.. Taqdeer Yaha To Sabki Hai..

Vishvas Khuda Aur Khud Par Ho To.. Mumkin Hai Sab Himmat Se..

Jo Toke Us Se Keh Denaa- In Najrose Bhi Dekho Jahan..

Khaamiya Bhale Kitni Bhi Ho..Par Jaise Bhi Hum Khush Hai Yahan..

Yeh Ek Chehra Asli Ho.. Baki Ho Nakli Kitne Bhi..

Us Apne Chehre Se Yun Mohobbat Karo Humesha Sada Sabhi ..!!

वेडं होऊन जगावं..!!

शहाणं होऊन कुणाचं भलं झालंय ??
म्हटलं वेडं होऊन बघावं..
शहाण्यासारखे सगळेच वागतात..
आपण वेडं होऊन जगावं..!!

वेड लागल्याशिवाय म्हणे
इतिहास कधीच घडत नसतो..
तहान लागल्याखेरिज कुणी
विहीर सुद्धा खणत नसतो..
आपण आपलं.. आपल्या पुरतं
पाणी चाखून निघावं..
शहाण्यासारखे सगळेच वागतात..
आपण वेडं होऊन जगावं..!!

वर्षोंवर्ष नद्या वाहतात..
समुद्राला जाऊन मिळतात..
प्रवाहातले दगड गोटे..
गुळ्गुळीत होत जातात..
आपण मात्र प्रवाहाच्या
विरोधात निघावं..
शहाण्यासारखे सगळेच वागतात..
आपण वेडं होऊन जगावं..!!

कारण.. इथल्या जगात कुणीच
कुणासाठी थांबत नाही..
प्रत्येकाचे डावपेच..
कुणालाही सांगत नाही..
आपली वाट आपण शोधून
पुढल्या शोधात निघावं..
शहाण्यासारखे सगळेच वागतात..
आपण वेडं होऊन जगावं..!!

बारीशे...

बारीशे कितनी देखी.. पर हम प्यासे ही रहे
कभी बूंदो की तरह बरस आसू भी बहे..

सुना बूंदो के जमने से बनते है मोती
पर हमारी किस्मत ने पत्थर ही सहे..

वह बचपन की कश्ती और सावन का पानी
है सुनी जवानी.. खफा हम रहे..

वह बारीश का आना.. और फिर भिग जाना..
बिना कुछ बताये.. बिना कुछ कहे !!

मुक्यांची शाळा !!

रोज सकाळी रोजच्याच त्या वाटेवरुनी जाताना..
गर्दीमधले कित्येक चेहरे येता जाता पाहताना..
दिसली होती शाळेमधल्या गणावेशातील चार मुले..
भाषा त्यांची दुर्मिळ अवघी शब्दांनाही जी ना कळे..
चेहर्‍यावरती हसरे भाव.. उसंत नाही हातांना..
हृदयामधली शब्द-संपदा कळली होती बोटांना..
नजरे मधूनी सांधत होती संवादाचा सेतू जणू..
अबोल वाणी वदते - हसते.. या सार्‍याला काय म्हणू..
मला त्या क्षणी इतुके कळले.. कशास शब्दांची चाकरी..
भाषेमधले पंडीत आम्ही.. भावना तरी शून्य उरी..
धडधाकट मी.. अगाध वाचा.. तरी बोलूनी सुके गळा..
मी तर पंगू.. माझ्याहूनही सूज्ञ मुक्यांची ती शाळा..!!!

सत्यमेव जयते !!!

"स"भी जझबा रखते है.. पर जुनून नही पानेका..
"त"हे दिल से शुक्रीया.. हमारी आवाज पोहोचानेका..
"य"ह दबी दिल की धडकन बडा परेशानसा करती है..
"मे"हसूस होती है.. फिर भी बताने से डरती है..
"व"जूद जिंदगी का जब सवाल उठाता है..
"ज"रुरतों की भीड में तनहा रह जाता है..
"य"ह सच्चाई की लढाई में तेरा साथ सभी देंगे हम..
"ते"री कोशीश दिल को छू गयी.. जुनून जागा.. आंखे हुइ नम !!