तगमग माझी उडवायाची पंख तयाचे नाजूक फार..
बघून त्याला आठवला मज कठपुतळीचा खेळ जुना
घडवू जैसे तैसा घडतो निर्जीवतेचा मेळ पुन्हा..
दोरी त्याची माझ्या हाती ठरवू तितका रंगे खेळ
क्षणात सरते उत्कंठा जो सरणावरती संपे वेळ..
पेटून इर्षेला कापावे अंतर अवघे आकाशी
अडकून पडते अविचाराची दोरी अवघड बुंध्याशी
किती सारथी झालो आपण तरी अडखळे डाव उगा
अपुल्या नकळत अवचित तुटतो कचकन मांज्याचा धागा
वाटेवरचे मूक पाखरू विव्हळते घायाळ किती
मनी म्हणावे आयुष्याची दोरी नियतीच्या हाती..
अशी असावी झाली संकट संग्रामाची संक्रांती
पतंग आपण मांजा नियती घडो विचारांची क्रांती !!
